تولدم

نشستم با خودم فکر کردم..

دو دو تا چهارتا.. جور نمی شد..

می خواستم خدا وجودش و بهم اثبات کنه.. باقی مهم نبود..

می خواستم هم با خودم کنار بیام هم با ایمانم.. اعتقاداتم..

می خواستم ثابت کنم که اینهمه عمرم و در آستانه سی و دو سالگی..

نه سی و سه.. ایمان بیخود نداشتم..

می خواستم محکم بشم.. که هیچ چیز نه.. فقط قلبم..

می خواستم مثل قبل بشم..

می خواستم تلاش کنم واسه خود ِ از دست رفته م..

می خواستم خودم بشم.. خود ِ خودم.. دوباره از نو..

تولدی تازه..

تولد که فقط به بالا رفتن سن و فوت کردن شمع های کیک شکلاتی نیست..

تولد که به کادوها و شادی های زودگذر نیست..

تولد به فکره.. به مغزه.. به قلبت.. به تصمیمای تازه ولی قطعیته..

تولد آدم ربطی به شرایط زندگی و محیط اطرافش نداره..

تولد باید توی باوراش باشه.. اعتقاداتش.. توی هنجارهایی که بهشون پایبنده..

تولد من.. این تولد.. زودتر از اینا نیاز بود..

من باید متولد بشم.. فقط دیرتر از این نه......

دیگه نه...

/ 0 نظر / 15 بازدید